بازی Starsand Island یک عنوان Life Simulation با تمرکز بر زندگی روستایی است که با طراحی انیمهای و دوربین سومشخص، تلاش میکند تجربهای گستردهتر از یک شبیهساز کشاورزی معمولی ارائه دهد. بازی پس از مدتی حضور در Early Access، سرانجام در نسخه 1.0 برای کنسولها نیز عرضه شده و حالا میخواهد مجموعهای گسترده از فعالیتها را در قالب یک زندگی آرام در جزیره در اختیار بازیکنان قرار دهد.
از کشاورزی و دامداری گرفته تا ماهیگیری، ساختوساز، Crafting، اکتشاف محیط، تعامل با ساکنان جزیره و حتی مبارزه، Starsand Island تلاش میکند بخشهای مختلف سبک Life Sim را در یک تجربه واحد کنار یکدیگر قرار دهد. سازندگان همچنین با اضافه کردن امکان تجربه بازی به صورت چندنفره، سعی کردهاند آزادی بیشتری برای بازیکنان ایجاد کنند تا بتوانند در کنار دوستان خود به ساختوساز، کشاورزی، ماهیگیری و اکتشاف بپردازند.
اما جمع کردن این تعداد مکانیک در یک بازی، الزاماً به معنای ساخت یک تجربه کامل نیست. سؤال اصلی اینجاست که آیا Starsand Island توانسته میان این سیستمهای مختلف ارتباط مناسبی ایجاد کند یا اینکه با مجموعهای از فعالیتهای متعدد روبهرو هستیم که هرکدام به تنهایی جذاباند اما در کنار یکدیگر انسجام کافی ندارند؟
نسخه Early Access بازی نیز فرصت خوبی برای بررسی این موضوع فراهم کرده است؛ چرا که طی این مدت بازیکنان و منتقدان به نقاط قوت و ضعف مختلفی در زمینههایی مانند مبارزات، اکتشاف، روابط با شخصیتها، رابط کاربری و عملکرد فنی اشاره کردهاند. حالا با عرضه نسخه 1.0 و اضافه شدن محتوای جدید، از جمله بخش چندنفره و گسترش روابط با NPCها، زمان مناسبی است تا ببینیم سازندگان تا چه اندازه توانستهاند این مشکلات را برطرف کنند و آیا Starsand Island در نهایت میتواند جایگاه قابل توجهی در میان بازیهای Life Sim به دست آورد یا خیر.
در ادامه با نقد و بررسی Starsand Island همراه باشید تا ببینیم زندگی در این جزیره تا چه اندازه میتواند سرگرمکننده، عمیق و ماندگار باشد.
داستان Starsand Island از جایی شروع میشود که زندگی روزمره و فشارهای زندگی شهری روی شخصیت اصلی تأثیر گذاشته و او را به دنبال کردن یک زندگی آرامتر در محیطی روستایی سوق میدهد. مقصد او جزیرهای افسانهای است که ریشه در خاطرات دوران کودکی و خانه پدربزرگش دارد؛ جایی که قرار است زندگی تازهای را در آن آغاز کند.
در همان ابتدای بازی، حالوهوای فانتزی و انیمهای Starsand Island خودش را نشان میدهد. اگر انیمه «شهر اشباح» میازاکی را دیده باشید، احتمالاً قطارهایی که روی سطح آب حرکت میکردند و ایستگاه هایی که در میانه دریا قرار دارند توجهتان را جلب خواهند کرد؛ المانی که به فضای فانتزی بازی هویت خاصی میدهد و نشان میدهد سازندگان اصلا به دنبال شبیهسازی یک زندگی روستایی واقعگرایانه نبودهاند.
البته ماجراجویی از ایستگاه قطار آغاز نمیشود. پس از پایان کاتسین ابتدایی، ساخت و شخصیسازی شخصیت و ورود به دنیای بازی، کار خود را از کلبه قدیمی پدربزرگ آغاز میکنید. در همین نقطه با یکی از دوستان دوران کودکی خود روبهرو میشوید که حالا مانند شما بزرگ شده و در ادامه داستان نیز نقش مهمی در راهنمایی بازیکن و معرفی بخشهای مختلف بازی دارد.
یکی از نکات مثبت شروع بازی، نحوه آموزش سیستمهای مختلف است. Starsand Island برخلاف بسیاری از بازیهای شبیهساز زندگی که بازیکن را با مجموعهای از منوها و مکانیکهای پیچیده تنها میگذارند، تلاش میکند تقریباً تمام سیستمهای اصلی را به شکل مرحلهبهمرحله معرفی کند. این موضوع اهمیت زیادی دارد، زیرا با یکی از گستردهترین مجموعههای منو، Inventory و سیستمهای قابل مدیریت در این سبک روبهرو هستیم.
توضیحات مربوط به آیتمها و سیستمهای مختلف معمولاً به اندازهای هستند که بازیکن متوجه کاربرد اصلی آنها شود و برای شروع بازی، کمتر پیش میآید که ندانید یک مکانیک دقیقاً چه کاری انجام میدهد. مشکل بیشتر از جایی شروع میشود که تعداد این سیستمها و آیتمها افزایش پیدا میکند.
با وجود توضیحات مناسب، به خاطر سپردن کاربرد تمام آیتمها همیشه ساده نیست. تعداد زیاد منابع، ابزارها و آیتمهایی که از نظر ظاهری لزوماً در یک دسته مشخص قرار نمیگیرند، باعث میشود بعد از مدتی برای یادآوری کاربرد بعضی موارد دوباره به Inventory یا توضیحات آنها مراجعه کنید. بنابراین مشکل اصلی بازی در آموزش دادن نیست؛ بلکه حجم بالای اطلاعاتی است که بازیکن باید در طول زمان به خاطر بسپارد.
این مسئله در ادامه و با باز شدن تدریجی سیستمهای بیشتر اهمیت پیدا میکند و نشان میدهد Starsand Island برای مدیریت تعداد زیادی مکانیک، به همان اندازه که به آموزش خوب نیاز دارد، به طراحی دقیق و منظم رابط کاربری نیز وابسته است.
سیستم ساختوساز Starsand Island در مجموع ساختار مطلوبی دارد و بازی تلاش کرده برای هر دسته از فعالیتها، ماشینآلات و ابزارهای مورد نیاز را در اختیار بازیکن قرار دهد. ارتقای سطح این تجهیزات نیز فقط به افزایش اعداد و قدرت محدود نمیشود و در بسیاری از موارد ظاهر و طراحی خود آنها را هم تغییر میدهد؛ جزئیاتی که نشان میدهد سازندگان به روند پیشرفت بصری کارگاه و محل زندگی بازیکن توجه داشتهاند.
در مقابل، بازی تعداد زیادی قطعه برای تغییر ظاهر بنا در اختیار شما میگذارد؛ از ستونها و قطعات پوششی گرفته تا اجزای مختلف سقف و شیروانی، که شاید کمتر کسی بداند روش استفاده از آنها چیست یا دقیقاً تا چه اندازه میتوانند روی زیبایی نهایی بنا تأثیر بگذارند.
چیدمان بیش از حد جزئیات، در کنار مشکلات فنی گاهوبیگاه، باعث میشود ساخت بعضی بخشها بیشتر از آنکه حس خلاقیت داشته باشد، تبدیل به آزمون و خطا شود. گاهی یک قطعه در موقعیتی که از نظر ظاهری باید قابل نصب باشد، به درستی روی سازه قرار نمیگیرد یا هنگام تغییر بخش دیگری از ساختمان، جای آن به هم میریزد. در نتیجه، چیزی که قرار است آزادی عمل بیشتری در اختیار بازیکن بگذارد، در برخی مواقع به عاملی برای خستگی و سردرگمی تبدیل میشود.
شرایط اما در فضای داخلی خانه بهتر است. تنوع مبلمان، وسایل تزئینی و آیتمهای قابل استفاده در دکوراسیون بهمراتب بیشتر است و دست بازیکن برای شخصیسازی محیط خانه بازتر میشود. همین بخش از ساختوساز در عمل لذتبخشتر است و اجازه میدهد خانه بیش از آنکه فقط یک فضای کاربردی برای استراحت و نگهداری وسایل باشد، به محلی تبدیل شود که بازیکن بتواند مطابق سلیقه خودش آن را شکل دهد.
سیستم شغلها و پیشرفت در Starsand Island فقط یک ابزار فرعی برای قویتر شدن شخصیت نیست و عملاً بخش مهمی از مسیر پیشروی بازی را شکل میدهد. پنج مسیر اصلی شامل کشاورزی، دامداری، ماهیگیری، Crafting و اکتشاف هستند و هرکدام مربی مخصوص خود را دارند؛ از Graminova و Delphin گرفته تا Pastelle، Zephyria و Zerine. تکمیل مأموریتها و آزمونهای این شخصیتها، رتبه شغلی شما را بالاتر میبرد و در ادامه ابزارها، ماشینآلات، دستورهای ساخت و قابلیتهای جدیدی را در اختیارتان قرار میدهد.
به همین دلیل، بخش قابل توجهی از پیشرفت طبیعی بازی از دل همین مأموریتها بیرون میآید. برای مثال، ارتقای یک مسیر شغلی میتواند وسیله یا دستگاهی را آزاد کند که بعداً برای دسترسی به بخش دیگری از بازی به آن نیاز دارید. در نتیجه، بازی تلاش میکند فعالیتهایی که در نگاه اول مستقل به نظر میرسند، به یکدیگر وابسته باشند و بازیکن برای ادامه پیشروی، دائماً میان شغلها و فعالیتهای مختلف جابهجا شود.
از طرف دیگر، همین ساختار باعث شده سیستم پیشرفت هر شخصیت تا حد زیادی در قالب مأموریتهای مشخص تعریف شود. انجام این کارها در کنار گفتوگو و تعامل روزمره میتواند سطح رابطه با شخصیتها را افزایش دهد و در سطوح بالاتر، تعاملات و رویدادهای بیشتری را برای بازیکن باز کند. بنابراین رابطه با ساکنان جزیره فقط به گفتوگو یا هدیه دادن محدود نمیشود و بخشی از مسیر پیشرفت کلی بازی نیز با آن گره خورده است.
با این حال، همین وابستگی بیش از حد به مأموریتها باعث میشود سیستم پیشرفت Starsand Island گاهی کمی جدا از جریان طبیعی زندگی در جزیره به نظر برسد. به جای اینکه بازیکن صرفاً از دل فعالیتهای روزمره و تجربه آزادانه بازی به سمت پیشرفت حرکت کند، در بسیاری از مواقع باید یک زنجیره مأموریت مشخص را دنبال کند تا ابزار یا قابلیت مورد نظرش را به دست بیاورد. این ساختار از یک طرف مسیر پیشرفت را روشن نگه میدارد، اما از طرف دیگر بخشی از آزادی و حس طبیعی پیشروی را که از یک Life Sim انتظار داریم، محدود میکند.
بخش اکتشاف در Starsand Island در نگاه اول یکی از جذابترین قسمتهای بازی به نظر میرسد. جزیره تنها به زمینهای کشاورزی و محل زندگی محدود نمیشود و بازیکن میتواند با فاصله گرفتن از خانه، به سراغ معدنکاری، مناطق ناشناخته، خرابهها، جزایر اطراف و بخشهایی برود که قرار است حس ماجراجویی بیشتری به تجربه بدهند. وجود وسایل نقلیه نیز رفتوآمد در این دنیای نسبتاً بزرگ را راحتتر کرده و از نظر مقیاس، بازی تلاش کرده چیزی فراتر از یک Farming Sim معمولی ارائه دهد.
مشکل اصلی اینجاست که بخش زیادی از این فضاها آن عمقی را که از یک سیستم اکتشاف انتظار داریم ندارند. بسیاری از نقاطی که در ظاهر ارزش کشف کردن دارند، در نهایت به جمعآوری منابع یا انجام یک مأموریت ختم میشوند و کمتر پیش میآید که بازیکن با کشفی روبهرو شود که واقعاً نگاهش را به جهان بازی تغییر دهد. در نتیجه، وسعت محیط بیشتر از آنکه به معنای محتوای متنوعتر باشد، گاهی تنها مسافت بیشتری برای طی کردن و منابع بیشتری برای جمعآوری ایجاد میکند.
این مسئله در مورد مبارزات حتی محسوستر است. بازی در نقاط مختلف دشمنانی را مقابل بازیکن قرار میدهد، اما نه تنها حضور مبارزه همیشه ضرورت مشخصی ندارد، بلکه خود این سیستم نیز به اندازهای که باید پخته نشده است. در بسیاری از مواقع، درگیریها بیشتر شبیه مانعی میان بازیکن و هدف اصلی هستند تا بخشی که ارزش مستقلی در گیمپلی داشته باشد. سیستم مبارزه عمق یا تنوع کافی برای ایجاد یک چرخه جذاب ندارد و نتیجه این است که بازیکن مجبور میشود زمان و منابع بیشتری برای عبور از دشمنانی صرف کند که حذف آنها تأثیر چندانی بر تجربه کلی ندارد.
به همین دلیل، مبارزه در Starsand Island بهجای اینکه به اکتشاف معنا و هیجان بیشتری بدهد، در بعضی بخشها نتیجه معکوس دارد و صرفاً ریتم فعالیتهای روزمره را کند میکند. زمانی که یک بازی در بخشهای اصلی خود مثل کشاورزی، Crafting و مدیریت زندگی، چرخههای مشخص و قابل فهمی دارد، اضافه کردن سیستمی مانند مبارزه تنها زمانی ارزشمند است که بتواند همان سطح از عمق و جذابیت را ارائه دهد. Starsand Island در این زمینه موفق عمل نمیکند و در نهایت بخشی از زحمتی که برای گسترش جهان کشیده شده، به دلیل کمعمق بودن مبارزات و ارزش پایین برخی فعالیتهای اکتشافی، کمتر به چشم میآید.
یکی از مهمترین تغییرات Starsand Island در زمان خروج از Early Access، اضافه شدن بخش چندنفره است؛ قابلیتی که حالا اجازه میدهد حداکثر چهار بازیکن در کنار یکدیگر در جزیره فعالیت کنند. ایده Co-op روی کاغذ کاملاً با ماهیت بازی سازگار است؛ چرا که بخش زیادی از فعالیتهای Starsand Island از جنس کارهایی هستند که میتوان آنها را میان چند نفر تقسیم کرد؛ از کشاورزی و جمعآوری منابع گرفته تا ساختوساز، ماهیگیری، اکتشاف و مبارزه. سازندگان نیز دقیقاً روی همین جنبهها تمرکز کردهاند و قرار است بازیکنان بتوانند بخش قابل توجهی از فعالیتهای جزیره را به شکل مشترک تجربه کنند.
این تصمیم از نظر طراحی منطقی به نظر میرسد، چون چرخه اصلی بازی ذاتاً ظرفیت همکاری دارد. در یک بازی که زمان زیادی را صرف جمعآوری مواد اولیه، ساخت تجهیزات، توسعه خانه و مدیریت فعالیتهای روزانه میکنید، حضور چند بازیکن میتواند بخشی از کارهای تکراری را میان اعضای گروه تقسیم کند و در عین حال، آزادی بیشتری برای برنامهریزی ایجاد کند. همین موضوع یکی از دلایلی بود که مولتیپلیر از زمان معرفی بازی بهعنوان یکی از قابلیتهای مهم نسخه کامل مطرح شد.
با این حال، اضافه شدن Co-op لزوماً به معنای عمیقتر شدن تجربه نیست. نکته مهم این است که آیا فعالیتهای مختلف بازی از ابتدا با ذهنیت چندنفره طراحی شدهاند یا اینکه همان سیستمهای تکنفره صرفاً امکان انجام شدن در کنار دوستان را پیدا کردهاند. این تفاوت زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بدانیم بخشهایی مانند مبارزه و اکتشاف خودشان عمق یکسانی با سیستمهای کشاورزی و ساختوساز ندارند؛ بنابراین اگر همکاری تیمی نتواند برای این بخشها نقش مشخصی ایجاد کند، مولتیپلیر ممکن است بیشتر به ابزاری برای همراهی دوستان تبدیل شود تا سیستمی که واقعاً ساختار گیمپلی را متحول کند.
در نتیجه، ارزش واقعی بخش چندنفره Starsand Island بیش از تعداد بازیکنان یا فهرست فعالیتهایی که بهصورت Co-op قابل انجام هستند، به این بستگی دارد که آیا حضور دوستان واقعاً تجربه بازی را بهتر میکند یا فقط امکان انجام همان چرخههای قبلی در کنار افراد دیگر را فراهم میآورد. از آنجا که تجربه مستقیم این بخش را نداشتهام و منابع مستقل درباره عملکرد نسخه نهایی هنوز محدود هستند، قضاوت قطعی درباره کیفیت اجرای آن منطقی نیست؛ اما از نظر ایده، اضافه شدن چهارنفره یکی از تغییراتی است که میتواند چرخه روزمره و گاهی تکراری Starsand Island را برای گروهی از بازیکنان سرگرمکنندهتر کند.
از نظر بصری، Starsand Island یکی از آن بازیهایی است که خیلی زود میتواند هویت خودش را به بازیکن منتقل کند. آرتاستایل انیمهای بازی در میان عناوین مشابه، ظاهر قابلقبولی دارد و طراحی شخصیتها، رنگبندی محیط و مدلسازی دنیای بازی در کنار هم به همان حس آرام، سبک و بهاصطلاح «چیل»ی که سازندگان دنبال آن بودهاند کمک میکنند. این انتخاب هنری بهخصوص در کنار زندگی روزمره، کشاورزی و تعامل با ساکنان جزیره جواب میدهد و باعث میشود حتی فعالیتهای ساده نیز حالوهوای دلنشینتری پیدا کنند.
طراحی محیط نیز از همین رویکرد پیروی میکند و ترکیب طبیعت، مناطق مسکونی و عناصر فانتزی، جزیره را از یک محیط کاملاً واقعگرایانه فاصله میدهد. با این حال، یکی از ایرادهایی که در جریان بازی بیشتر خودش را نشان میدهد، اندازه و مقیاس برخی مناطق است. مرکز روستا و بخشهای قابل دسترس جزیره با اینکه فاصله میان مناطق مختلف و پراکندگی ساختمانها تا حدی تلاش میکند بزرگی نقشه را القا کند، در عمل همچنان کوچکتر از چیزی به نظر میرسد که از چنین ساختاری انتظار داریم.
این مسئله زمانی بیشتر به چشم میآید که بخشهایی از بازی را پشت سر بگذارید و با سیستمهای مختلف آن آشنا شوید؛ چرا که به مرور، محیط دیگر آن حس کشف یک جزیره گسترده را ندارد و بیشتر شبیه مجموعهای از نقاط جدا از هم به نظر میرسد. افزایش مقیاس شهر و توسعه بخشهای قابل اکتشاف میتوانست به بازی کمک کند تا علاوه بر ظاهر جذاب، حس زندگی در یک جزیره بزرگ و پویا را نیز بهتر منتقل کند.
در مجموع، Starsand Island از نظر آرتاستایل و هویت بصری عملکرد موفقتری نسبت به مقیاس و طراحی جغرافیایی جهان خود دارد. ظاهر انیمهای و فضای آرام بازی بهخوبی با ماهیت Life Sim آن هماهنگ شده، اما این جذابیت بصری همیشه نمیتواند کمبود وسعت برخی مناطق را پنهان کند.
موسیقی Starsand Island دقیقاً همان کاری را انجام میدهد که از چنین اثری انتظار داریم؛ قطعات آرام و ملایم، فضای روزمره و بیدغدغه جزیره را همراهی میکنند و به حس آرامش و حالوهوای Chill بازی وزن بیشتری میدهند. موسیقی در زمان کشاورزی، گشتوگذار یا انجام فعالیتهای روزانه مزاحم تجربه نمیشود و حتی در بعضی مواقع کمک میکند بازیکن بیشتر در فضای بازی غرق شود. با این حال، از نظر کیفیت و تنوع قطعات، موسیقی در حدی نیست که بتوان آن را یکی از نقاط قوت جدی بازی دانست. بیشتر کارکرد آن حفظ حالوهوای آرام بازی است تا اینکه خودش به بخش ماندگاری از تجربه تبدیل شود. صداگذاری محیط و شخصیتها نیز وضعیت مشابهی دارد و اگرچه وظیفه خود را انجام میدهد، اما در مقایسه با بخشهای بصری و طراحی هنری، تأثیرگذاری کمتری دارد.
در بخش فنی، تجربه تا حد زیادی به تنظیمات گرافیکی وابسته است. قرار دادن بازی روی حالت غیر گرافیکی از نظر روان بودن تجربه قابل دفاع است، اما افت کیفیت بصری در این حالت کاملاً محسوس میشود؛ تا جایی که در برخی لحظات، سادگی جزئیات، کیفیت بافتها و نحوه نمایش عناصر محیطی، بهخصوص چمن و برخی تکسچرها، حس یک بازی با مقیاس پایینتر و حتی آثار موبایلی را تداعی میکند. این تفاوت میان حالت های گرافیکی و عملکردی باعث میشود انتخاب میان کیفیت تصویر و روان بودن بازی بیش از آنکه یک سازش طبیعی باشد، گاهی شبیه انتخاب میان دو تجربه بصری متفاوت به نظر برسد. زمانهای بارگذاری نیز در کنار این مسئله، بهخصوص در رفتوآمد میان بخشهای مختلف، چندان با تجربهای که از یک بازی نسل جدید انتظار داریم هماهنگ نیست.
در مقابل، رابط کاربری یکی از بخشهای موفق Starsand Island است. منوها ظاهر تمیز و چشمنوازی دارند، دستهبندی اطلاعات و آیتمها تا حد زیادی منطقی است و جابهجایی میان بخشهای مختلف بدون اصطکاک انجام میشود. با توجه به اینکه بازی حجم بسیار زیادی از آیتمها، منابع، دستورهای ساخت و اطلاعات مختلف را در اختیار بازیکن قرار میدهد، طراحی چنین رابطی اهمیت زیادی پیدا میکند. حتی زمانی که مجبور هستید برای پیدا کردن کاربرد یک آیتم یا بررسی بخشی از تجهیزات وارد منو شوید، ساختار بصری و حرکت روان میان گزینهها باعث میشود این فرایند خستهکننده نشود. شاید نتوان UI را نقطهای انقلابی در طراحی بازی دانست، اما بدون تردید یکی از نمونههای موفق در مدیریت حجم بالای اطلاعات Starsand Island است.
Starsand Island بیش از آنکه با کمبود محتوا مشکل داشته باشد، از پراکندگی و عمق نابرابر سیستمهایش ضربه میخورد. کشاورزی، ساختوساز، مدیریت زندگی و روابط با NPCها، بخشهایی هستند که هویت اصلی بازی را شکل میدهند و در کنار آرتاستایل جذاب و فضای آرام آن، تجربهای دلنشین میسازند.
در مقابل، اکتشاف و مبارزات عمق کمتری دارند، و گاهی بیشتر مسیر پیشروی را طولانیتر میکنند. با این حال، اگر به دنبال یک Life Sim آرام و پرمحتوا هستید، Starsand Island میتواند تجربهای سرگرمکننده، آرمش بخش و قابل قبول باشد.
نظرات