در فضای پرشتاب امروز صنعت بازیهای ویدیویی، جایی که هر روز شاهد انتشار دهها عنوان بزرگ و پرزرقوبرق هستیم، کمتر پیش میآید بازیکنان فرصت خود را صرف تجربه اثری کنند که از یک فرنچایز قدیمی انیمهای الهام گرفته شده است؛ مخصوصاً زمانی که پای مجموعهای مانند Sword Art Online در میان باشد؛ فرنچایزی که سالهاست یکی از شناختهشدهترین نامها در دنیای انیمه، لایت ناول و بازیهای نقشآفرینی ژاپنی محسوب میشود. از طرف دیگر، شاید شما جزو آن دسته از طرفداران 2 آتیشه دنیای انیمه باشید که از همان روزهای نخست انتشار Sword Art Online همراه این مجموعه بودهاید و حالا برای تجربه دوباره حس حضور در جهان آن، به سراغ Sword Art Online: Echoes of Aincrad آمدهاید. اما سؤال اصلی اینجاست؛ آیا این بازی تنها برای طرفداران قدیمی ساخته شده است یا میتواند بازیکنان جدید را که هیچ آشنایی قبلی با این فرنچایز ندارند نیز جذب کند؟ آیا Echoes of Aincrad میتواند در میان انبوه بازیهای نقشآفرینی بزرگ و پرهزینه امروزی، جایگاهی برای خود پیدا کند یا همچنان اثری محدود به جامعه طرفداران Sword Art Online باقی خواهد ماند. 
برای درک بهتر جایگاه Echoes of Aincrad، ابتدا باید با ریشههای این فرنچایز آشنا شویم. Sword Art Online (SAO) یکی از مشهورترین مجموعههای ژاپنی در حوزه لایت ناول، انیمه، مانگا و بازیهای ویدیویی است که توسط Reki Kawahara خلق شد. این مجموعه نخستین بار در سال 2009 منتشر شد و خیلی سریع توانست به یکی از آثار شاخص ژانر ایسکای (Isekai) تبدیل شود؛ سبکی که در آن شخصیتها از دنیای واقعی جدا شده و وارد جهانی متفاوت، معمولاً فانتزی یا دیجیتالی میشوند. با این حال، چیزی که Sword Art Online را از بسیاری از آثار مشابه جدا کرد، ایده مرکزی آن بود، اگر یک بازی واقعیت مجازی آنقدر واقعی شود که بازیکنان دیگر نتوانند از آن خارج شوند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ داستان این مجموعه در سال 2022 اتفاق میافتد؛ زمانی که فناوری واقعیت مجازی به مرحلهای رسیده که کاربران میتوانند با استفاده از دستگاهی به نام NerveGear تمام حواس خود را وارد یک دنیای دیجیتال کنند. اولین تجربه بزرگ این فناوری، بازی Sword Art Online است؛ یک عنوان واقعیت مجازی چندنفره در سبک MMORPG که هزاران بازیکن برای تجربه آن وارد دنیای بازی میشوند. اما در روز عرضه رسمی، سازنده بازی یعنی Akihiko Kayaba حقیقتی وحشتناک را آشکار میکند: بازیکنان دیگر قادر به خروج از بازی نیستند. تنها راه فرار، شکست دادن تمام طبقات قلعه عظیم Aincrad است؛ اما شرایط زمانی سختتر میشود که مشخص میشود مرگ در دنیای مجازی، به معنای مرگ در دنیای واقعی خواهد بود. همین ایده باعث شد Sword Art Online ترکیبی از چند سبک مختلف باشد؛ از اکشن فانتزی و ماجراجویی گرفته تا بقا، روانشناختی و نقشآفرینی با محوریت دنیای بازیهای آنلاین.
Aincrad؛ قلب تپنده Sword Art Online
مهمترین بخش برای درک Echoes of Aincrad، شناخت جهان Aincrad است، Aincrad یک قلعه شناور عظیم با 100 طبقه است که بازیکنان در آن گرفتار شدهاند. هر طبقه این جهان مانند یک منطقه مستقل طراحی شده و شامل شهرها، مناطق طبیعی، سیاهچالها، هیولاها، باسها، مأموریتها و منابع مختلف برای جمعآوری است. بخش ابتدایی و نمادین Sword Art Online در همین جهان جریان دارد؛ جایی که بازیکنان نه فقط برای پیروزی در یک بازی، بلکه برای زنده ماندن تلاش میکنند. البته فرنچایز SAO بعدها وارد دنیاهای متفاوتی شد و داستانهای مختلفی را در بازیهایی مانند ALfheim Online، Gun Gale Online و Underworld روایت کرد، اما Aincrad همچنان مهمترین و محبوبترین بخش این مجموعه نزد بسیاری از طرفداران باقی مانده است.
میراث بازیهای Sword Art Online
Echoes of Aincrad نخستین تجربه ویدیویی این فرنچایز نیست. طی سالهای گذشته، بازیهای متعددی از این مجموعه منتشر شدهاند که هرکدام تلاش کردهاند برداشت متفاوتی از دنیای SAO ارائه دهند.
مسیر بازیهای این مجموعه با Sword Art Online: Infinity Moment در سال 2013 آغاز شد و پس از آن با عناوینی مانند:
Sword Art Online: Hollow Fragment (2014)
Sword Art Online: Lost Song (2015)
Sword Art Online: Hollow Realization (2016)
Sword Art Online: Fatal Bullet (2018)
Sword Art Online: Alicization Lycoris (2020)
Sword Art Online: Fractured Daydream (2024)
ادامه پیدا کرد.
بنابراین با یک بازی تازهوارد و بدون پیشینه روبهرو نیستیم؛ Echoes of Aincrad نتیجه سالها تجربه و آزمونوخطای سازندگان در ساخت یک RPG بر اساس این جهان است.
Echoes of Aincrad؛ بازگشت به نقطه آغاز
برخلاف بسیاری از بازیهای قبلی مجموعه Sword Art Online که معمولاً روی روایتهای جایگزین یا دنیاهای جدید تمرکز داشتند، Echoes of Aincrad تصمیم میگیرد دوباره به ریشههای اصلی فرنچایز بازگردد؛ همان دورهای که بازیکنان برای نخستین بار در دنیای مرگبار Aincrad گرفتار شدند. اما تفاوت مهم اینجاست؛ این بار شما در نقش Kirito، قهرمان اصلی مجموعه، قرار نمیگیرید. بازی تلاش میکند تجربه حضور یکی از هزاران بازیکنی را روایت کند که در این دنیای دیجیتال گرفتار شدهاند؛ بازیکنی معمولی که باید مسیر بقا، مبارزه و پیشرفت خود را پیدا کند. شروع بازی شاید کمی عجیب باشد. بدون هیچ مقدمهای کنترل شخصیت اصلی را در اختیار میگیرید؛ بدون آنکه در همان ابتدا امکان شخصیسازی کامل شخصیت وجود داشته باشد. مسیر را رو به جلو پیش میبریم و دشمنان را از سر راهمان یکی یکی برمیداریم تا به باقی اعضای گروهمون که ازشون عقب افتاده ایم برسیم. اولین ساعات Echoes of Aincrad بیشتر نقش یک آموزش طولانی را ایفا میکند. بازی برای معرفی سیستمهای مختلف، بازیکن را وارد یکی از مناطق ابتدایی Aincrad میکند؛ جایی که شخصیت اصلی از گروه خود جدا شده و باید مسیر بازگشت را پیدا کند. مسیر اولیه بیشتر شبیه یک مرحله آموزشی کلاسیک طراحی شده است؛ حرکت در محیطهای نسبتاً خطی، یادگیری سیستم مبارزه و آشنایی با مکانیکهای اصلی بازی.
با توجه به اینکه داستان در دورهای روایت میشود که Sword Art Online هنوز در وضعیت آزمایشی قرار دارد، مرگ بازیکنان مانند نسخه نهایی بازی پیامد دائمی ندارد و شخصیتها برای همیشه حذف نمیشوند.با این حال، مشکل اصلی روایت Echoes of Aincrad سرعت پیشروی آن است. داستان در ساعات ابتدایی بیش از اندازه آرام حرکت میکند و معرفی شخصیتها و اتفاقات جدید با فاصله زیادی از یکدیگر رخ میدهد.البته نمیتوان گفت داستان بازی ضعیف است. با گذشت زمان و اضافه شدن شخصیتهای جدید، اتفاقات بیشتری شکل میگیرد و بازی تلاش میکند تنوع بیشتری در روایت ایجاد کند، اما برای یک عنوان نقشآفرینی که قرار است بازیکن را برای دهها ساعت همراه خود نگه دارد، شروعی قدرتمندتر میتوانست تأثیر بیشتری داشته باشد.
بخش مبارزات شاید یکی از جالبترین قسمتهای Echoes of Aincrad باشد. به عنوان بازیکنی که تجربه زیادی از آثار سولزلایک دارد، در اولین برخورد با سیستم مبارزه بازی شباهتهایی میان این عنوان و برخی بازیهای این سبک احساس میشود. مکانیکهایی مانند جاخالی دادن، دفاع، زمانبندی حملات و مدیریت استامینا باعث میشوند مبارزات بیشتر از یک سیستم ساده ضربه زدن باشند. البته Echoes of Aincrad را نمیتوان یک بازی سولزلایک دانست، اما برخی المانهای این سبک در طراحی مبارزات آن دیده میشود؛ مخصوصاً سرعت نسبتاً کنترلشده حملات و اهمیت شناخت الگوی حرکتی دشمنان. اگر بخواهیم مقایسه دقیقتری داشته باشیم، شاید بهترین گزینه Code Vein باشد؛ دیگر عنوان اکشن نقشآفرینی ساخته شده توسط Bandai Namco Entertainment که خود نیز ترکیبی از طراحی انیمهای و مبارزات نزدیک به سولزلایکها را ارائه میدهد. در حالی که Code Vein بیشتر روی طراحیهای اغراقآمیز، باسهای عجیب و محیطهای فانتزی تمرکز دارد، Echoes of Aincrad مسیر متفاوتی را انتخاب میکند. این بازی بیشتر به سمت محیطهای طبیعی، مناطق جنگلی، غار، روستاها و فضاهایی نزدیک به یک دنیای فانتزی کلاسیک حرکت میکند. همین تفاوت باعث میشود جهان بازی در نگاه اول جذابتر و آرامتر به نظر برسد؛ محیطهایی که گاهی مانند یک نقاشی دیجیتال طراحی شدهاند و بازیکن را به ادامه مسیر تشویق میکنند.
سیستم مبارزه
Echoes of Aincrad در بخش مبارزات عملکرد بسیار خوبی دارد. بازی پنج نوع اصلی سلاح را در اختیار بازیکن قرار میدهد؛ از سلاحهای سنگین مانند تبر و گرز گرفته تا سلاحهای سریعتر مانند چاقو. هر سلاح سبک مبارزه متفاوتی دارد و انتخاب بازیکن تأثیر مستقیمی روی نحوه مواجهه با دشمنان خواهد داشت. در کنار حملات معمولی، سیستم کمبو، ضربات سنگین، مهارتهای ویژه، درمان کردن اعضای گروه و امکان تعیین استراتژی برای همراهان هوش مصنوعی باعث میشود مبارزات عمق بیشتری پیدا کنند. یکی از ویژگیهای جذاب بازی، امکان همراهی با شخصیتهای کنترلشده توسط هوش مصنوعی است. این سیستم نه تنها تجربه بازی را آسانتر میکند، بلکه حس یک گروه واقعی از بازیکنان گرفتار در Aincrad را بهتر منتقل میکند. در مجموع، سیستم مبارزات Echoes of Aincrad را میتوان یکی از کاملترین بخشهای آن دانست؛ سیستمی که هم برای طرفداران JRPG جذاب است و هم بازیکنانی که به مبارزات اکشن علاقه دارند، میتواند رضایتبخش باشد.
مانند هر عنوان نقشآفرینی ژاپنی، بخش مهمی از تجربه Echoes of Aincrad به سیستم پیشرفت شخصیت اختصاص دارد. بازی این بخش را در چند لایه مختلف طراحی کرده است؛ از ارتقای سطح شخصیت گرفته تا بهبود سلاحها، باز کردن مهارتهای جدید و مدیریت تجهیزات. در بخش سلاحها، سیستم ارتقا اهمیت بیشتری پیدا میکند. با پیشروی در بازی، بازیکن میتواند حرکات جدیدی برای سلاحهای خود باز کند و سبک مبارزهاش را شخصیسازی کند. این موضوع باعث میشود انتخاب یک سلاح به قدرت عددی آن محدود نشود و بازیکن بر اساس سبک بازی خود تصمیم بگیرد. با این حال، پیشرفت در Echoes of Aincrad همیشه به معنای سادهتر شدن مسیر نیست. یکی از تصمیمهای جالب بازی این است که دشمنان نیز همزمان با رشد شخصیت بازیکن قدرتمندتر میشوند. این موضوع باعث میشود بازی هیچگاه کاملاً تبدیل به یک تجربه ساده و بدون چالش نشود. از یک طرف، این سیستم باعث حفظ حس مبارزه و اهمیت آمادهسازی قبل از ورود به مناطق جدید میشود؛ اما از طرف دیگر، ممکن است برای برخی بازیکنان این سؤال ایجاد شود که اگر قرار نیست فاصله قدرت زیادی میان بازیکن و دشمنان ایجاد شود، هدف اصلی ارتقای مداوم شخصیت چیست؟ به همین دلیل، تجربه Echoes of Aincrad بیش از آنکه درباره تبدیل شدن به یک شخصیت شکستناپذیر باشد، درباره پیدا کردن تعادل بهتر در مبارزه و ساختن سبک بازی مناسب است.
یکی از بزرگترین نقاط قوت Echoes of Aincrad، طراحی محیطهای آن است. با وجود اینکه بازی در مقایسه با برخی عناوین بزرگ نقشآفرینی جهان بسیار گستردهای ندارد، اما سازندگان توانستهاند با استفاده از رنگبندی آرام و مناسب، طراحی هنری چشمنواز و جزئیات محیطی، حس حضور در یک دنیای فانتزی زنده را ایجاد کنند. مناطق جنگلی، روستاها، مسیرهای کوهستانی و محیطهای طبیعی بازی برخلاف بسیاری از آثار فانتزی که به سمت طراحیهای اغراقشده حرکت میکنند، ظاهر متعادلتری دارند و بیشتر شبیه یک دنیای قابل زندگی به نظر میرسند. گاهی بعضی مناظر بازی مانند یک بوم نقاشی به نظر میرسند؛ تصاویری که باعث میشوند بازیکن برای لحظهای از هدف اصلی فاصله بگیرد و صرفاً به تماشای محیط بپردازد. اما این زیبایی بدون مشکل نیست. بزرگ بودن برخی مناطق در کنار تنوع محدود دشمنان باعث میشود گشتوگذار در بخشهایی از بازی پس از مدتی تکراری شود. مبارزه با گروههای مشابه دشمنان در مسیرهای طولانی یا بازگشت دوباره به مناطق پاکسازیشده، میتواند سرعت تجربه بازی را کاهش دهد. همچنین پیدا کردن برخی آیتمهای مخفی یا منابعی که در محیط قرار گرفتهاند، گاهی بیشتر از آنکه حس اکتشاف ایجاد کند، باعث اتلاف زمان میشود؛ مخصوصاً زمانی که بازیکن به دنبال کامل کردن صددرصد یک منطقه باشد. البته سیستم بازگشت دشمنان پس از فعال کردن نقاط ذخیره، این امکان را فراهم میکند که بازیکن دوباره منابع جمعآوری کند یا دیتای نقاط مهم منطقه مورد نظر را دست آورد، اما برای کسانی که علاقهای به تکرار مسیرها ندارند، ممکن است کمی خستهکننده باشد.
اگر بخواهیم یک ویژگی را نام ببریم که بیشترین تأثیر را در حفظ انگیزه بازیکن دارد، بدون شک طراحی هنری بازی یکی از اصلیترین گزینهها خواهد بود. Echoes of Aincrad شاید از نظر فناوری گرافیکی رقیب عناوین بزرگ نسل جدید نباشد، اما سبک هنری آن باعث میشود بسیاری از محدودیتهای فنی کمتر به چشم بیایند. طراحی شخصیتها، چهرهها و لباسها کاملاً با استانداردهای آثار JRPG هماهنگ است. همانطور که از یک بازی الهامگرفته از انیمه انتظار میرود، شخصیتها ظاهر و پرسونالیتی جذاب و قابل تشخیصی دارند و حتی طراحی شخصیتهای منفی نیز با دقت انجام شده است. در بخش محیطها نیز کیفیت بافتها، نورپردازی و رنگبندی عملکرد بسیار خوبی دارند. در طول تجربه بازی با مشکلات جدی مانند افت کیفیت شدید تصویر یا ایرادات گرافیکی مواجه نمیشوید و بازی یکی از روانترین تجربههای ممکن را ارائه میدهد. یکی از نکات مثبت دیگر که در اوایل بازی شما را شگفت زده میکند، سرعت بالای تلپورت در بیس اصلی است. انتقال میان بخشهایی مانند آهنگری، بازار یا مناطق اصلی بدون صفحه بارگذاری طولانی انجام میشود. با این حال، تناقض جالبی وجود دارد؛ در حالی که خود بازی بسیار سریع اجرا میشود، برخی منوها، صفحات اطلاعاتی، دادههای بازی و بخشهای مربوط به ارتقا شخصیت با کندی محسوسی همراه هستند. این اختلاف سرعت، بیشتر زمانی به چشم میآید که بازیکن از تجربه روان داخل بازی خارج شده و وارد منوی آپگرید میشود.
موسیقی یکی دیگر از بخشهایی است که Echoes of Aincrad در آن عملکرد قابل قبولی دارد. قطعات موسیقی در زمان اکتشاف، حس ماجراجویی را تقویت میکنند و در مبارزات، ریتم مناسبی به نبردها میدهند. استفاده درست از موسیقی هنگام اجرای حرکات ویژه یا شکست دادن دشمنان، باعث میشود بازیکن ارتباط بیشتری با لحظه مبارزه برقرار کند. افکتهای صوتی نیز به خوبی طراحی شدهاند و ضربات سلاحها، برخورد حملات و صداهای محیطی، حس حضور در دنیای بازی را افزایش میدهند. شاید موسیقی Echoes of Aincrad به اندازه برخی آثار بزرگ JRPG تبدیل به یک عنصر فراموشنشدنی نشود، اما وظیفه خود را به بهترین شکل انجام میدهد؛ یعنی تقویت فضای بازی و همراهی بازیکن در یک ماجراجویی طولانی.
تجربه یک تازهوارد در دنیای Sword Art Online
یکی از مهمترین سؤالات درباره Echoes of Aincrad این است که آیا این بازی برای کسانی که هیچ شناختی از Sword Art Online ندارند نیز ارزش تجربه دارد یا خیر. به عنوان بازیکنی که بدون تجربه این انیمه و آشنایی عمیق با این فرنچایز وارد بازی میشود، طبیعی است که بخشی از ارتباط احساسی طرفداران قدیمی را تجربه نکند. بسیاری از شخصیتها، اشارهها و فضای داستان برای طرفداران SAO اهمیت بیشتری خواهد داشت. اما نکته مثبت اینجاست که بازی تلاش میکند تنها به خاطرات طرفداران قدیمی تکیه نکند. سیستم مبارزه قدرتمند، طراحی هنری زیبا و ساختار نقشآفرینی آن به اندازهای مستقل هستند که بازیکنان جدید نیز بتوانند از تجربه بازی لذت ببرند. Echoes of Aincrad شاید بهترین نقطه ورود برای شناخت کامل جهان Sword Art Online نباشد، اما میتواند یک تجربه قابل قبول برای کسانی باشد که به دنبال یک JRPG اکشن با فضای انیمهای هستند.
Sword Art Online: Echoes of Aincrad اثری است که بیش از هر چیز برای بازگرداندن بازیکنان به مهمترین دوره تاریخ این فرنچایز ساخته شده است؛ بازگشت به زمانی که Aincrad یک جهان واقعی برای هزاران بازیکن گرفتار شده درآن بود. بازی در بخشهایی مانند سیستم مبارزه، طراحی هنری، تنوع سلاحها و فضای فانتزی عملکرد بسیار خوبی دارد و میتواند طرفداران JRPGهای اکشن را سرگرم کند. در مقابل، شروع کند داستان، تکرار برخی فعالیتها، تنوع محدود دشمنان و وابستگی نسبی به شناخت قبلی فرنچایز باعث میشود تجربه آن برای همه بازیکنان یکسان نباشد. اگر از طرفداران Sword Art Online هستید، Echoes of Aincrad فرصتی برای بازگشت دوباره به یکی از محبوبترین دنیاهای این مجموعه است. اما اگر برای نخستین بار وارد این جهان میشوید، باید بدانید که با وجود تمام نقاط قوت، این بازی بیشتر از آنکه یک انقلاب در سبک JRPG باشد، یک تجربه وفادارانه و دوستداشتنی برای علاقهمندان به دنیای Aincrad است. در نهایت، Echoes of Aincrad ثابت میکند که حتی پس از سالها، ایده اصلی Sword Art Online همچنان جذابیت خود را حفظ کرده است؛ رویای حضور در یک بازی که میتواند همزمان زیبا، هیجانانگیز و خطرناک باشد.
نظرات